Update

Hallo,

Even een update over hoe het hier gaat in Ghana. Met mij gaat alles goed, nog steeds elke dag beter en beter. Ik voel me echt wel thuis in het gastgezin, lesgeven is leuk, ... . Veel nieuwe spannende dingen heb ik niet meegemaakt. Het leven gaat hier voort, op zijn gemakske.

Oh en post vanuit België komt aan! Ik had er mijn twijfels bij, want mijn eerste post is een maand onderweg geweest, maar andere post twee weken en één ding zelfs maar een week... Dus laat jullie maar eens gaan hé, het komt aan! :-)

Morgen is het alweer een nieuwe maand, de tijd gaat vooruit! Voor ik het weet is het juli en is heel mijn Ghana-avontuur voorbij. Dus ik ga ervan profiteren en genieten nu ik hier ben!

Groetjes,

Kristien

Genezen

Hallo,

Sinds gisteren ga ik weer werken. Alles ok hier! Paar dagen rust heeft goed gedaan. Ik voel me elke dag beter en beter, op alle vlakken! Dus ik ben gelukkig :-)

Kristien

Ziek

Hallo,

Voorlopig zal het even stilletjes zijn op de blog. Ik ben een beetje ziek en moet vooral slapen en rusten. Dus ik ga niet veel te vertellen hebben :-) Niets om jullie zorgen over te maken hoor! Binnen een paar dagen ben ik weer in topvorm!

Kristien

Adres?

Hallo,

Ik schrijf even graag brieven dat dat ik er krijg, dus wie graag post krijgt, mail maar door dat adres!!! Mijn email: kristien.vangassen@gmail.com . Niet dat jullie dat nog niet wisten, maar toch :-)

Groetjes!

School

Vandaag op school ben ik er in geslaagd om eens een beetje onnozel te doen. (Dat moet hier stiekem hé, want leerkrachten zijn hier niet leuk en lief tegen leerlingen, tenzij eens een uitzondering.) Er was geen andere leerkracht in de buurt, dus ik kon mezelf eens zijn. :-) Ik heb ze toch maar aan het lachen gekregen hé... Ik was kei blij! Die kinderen zijn ook wel schattig hoor. Als ze hun oefeningen allemaal juist hebben maken ze letterlijk een sprongetje!

Daarstraks was ik aan het lesgeven, en ze waren oefeningen aan het maken. Sommigen hadden counters nodig (stokjes die ze gebruiken om te tellen) en ze wilden die van de grond gaan nemen, er lagen er een hele hoop... Dus ze waren even aan het babbelen. Mij niet gelaten. Maar komt er een leerkracht voorbij en die hoort dat en die komt in de klas en geeft een van die jongens kei hard slaag met de stok. Het was echt luid, dus ook heel pijnlijk. Die jongen begon natuurlijk te wenen, die wist niet wat er gebeurde. En omdat hij weende, kreeg hij nog meer slaag. Ik heb eens heel vies gekeken naar die meester. Maar die zal er wel vanuit gaan dat ik vies keek omdat die jongen 'stout' was. Daarna kon die zich niet meer concentreren op zijn oefeningen natuurlijk. Ik wou hem troosten, maar Juliana (een collega) zat mee in de klas en lief zijn wordt gewoon niet gedaan, dus ik dierf niet. Maar dan was die (weeral) in slaap gesukkeld en dan ben ik toch snel even rap die jongen gaan troosten. Ik was zo blij dat die al zijn oefeningen juist had!! Want dat maakt hem blij en hopelijk een beetje minder verdrietig... Ik word daar toch kwaad van hoor. En andere leerkrachten vinden dat altijd grappig als een collega kinderen slaat. Ik snap dat niet... Echt niet... Het is toch moeilijk om zo vrienden te maken. Iedereen wilt hier vrienden zijn (wie zijn vriendenkring wil uitbreiden, Ghana is the place to be), maar ik kan moeilijk sympathie hebben voor volwassen die kinderen slaan met een stok voor niets meestal. Dus het is moeilijk om zo'n mensen als uw vrienden te beschouwen.

Maar ale, de kindjes zijn wel leuk. Als ze luisteren tenminste ;-)

Dit heb ik al geleerd in Ghana...

Wat heb ik hier al geleerd?

- Ik heb een zwakke maag en zwakke darmen
- Wiskunde is moeilijk, zeker in een taal die niet de moedertaal is voor zowel leerkracht als leerling
- De mentaliteit en het omgaan met elkaar is hier anders, ik kan me er niet echt in vinden
- Ik ben niet graag opvallend aanwezig en sta niet graag in de belangstelling (hier in Ghana onvermijdelijk als blanke)
- Ik heb graag de mensen die ik graag zie dicht bij mij
- Ik heb snel en veel last van heimwee
- Ik was heel gelukkig in België

Die dingen over mezelf wist ik eigenlijk allemaal al voor ik naar hier kwam. Waarom verhuis ik dan voor een half jaar naar een ander continent, weg van mijn leventje in België? Ah ja, sé, ik had weer eens een idee. Ik vond dat ik dit moest doen dus ik zou dit doen, ook al wist ik dat het moeilijk zou zijn. Ik maak het mij graag moeilijk misschien? Ik wou dit doen en ik zal het ook gedaan hebben. Opgeven, daar ben ik te koppig voor. Ik doe dit dan ook voor een stuk juist omdat ik veel heimwee heb en ik wil dat overwinnen. Ik ben gaan klimmen terwijl ik altijd veel hoogtevrees heb gehad. Dat heb ik ook al een groot deel overwonnen nu.
Ik ben wel al een week ziek en ik slaap daardoor bijna niet. Dus ik voel me gewoon eventjes niet zo best. En dan lijkt alles veel erger te zijn dan dat het is. Want het is hier best tof hoor! :-)

PAGA

Vrijdag ben ik met mezelf vertrokken op een toeristisch tripje naar Paga. Met de trotro en de taxi er naartoe. Zo’n trotro is toch de moeite hoor. Hoe krijg ik zoveel mogelijk mensen in een busje/auto? En hoelang kan ik mijn voertuig gebruiken voor het echt helemaal uit elkaar valt? Het is duidelijk dat ze hier niet zo’n strenge controle hebben als bij ons .
Wat heb ik in Paga gezien? Krokodillen: de bedoeling is dat je een kip koopt om aan de krokodil te geven en dan kan je de krokodil aanraken. Ik vond het toch maar griezelig hoor. Ge zou voor minder schrik hebben, ze vonden het nodig om met 8 gidsen met mij mee te gaan voor 1 krokodil. Na dat ik de staart had vastgehouden zeiden ze dat ik er op mocht gaan zitten, dat heb ik toch niet gedurfd . Daarna ben ik naar een slavenkamp geweest en naar de chief’s palace. Dus waar de chief woont. Er zijn toch nog veel Ghanezen die nog heel traditioneel wonen en veel gebruik maken van traditionele gewoontes. Zo worden er regelmatig honden/geiten/schapen/koeien geofferd. Die worden dan soms opgegeten, maar soms ook helemaal niet.
Mijn eerste ‘attractie’ waren de krokodillen. Ik had nog maar één foto getrokken, de krokodil was nog niet eens uit het water (als ik niet wist dat er een was, zou ik hem nog niet zien op de foto) en mijn batterij was plat. Ik was uiteraard vergeten mijn fototoestel op te laden en de lader had ik natuurlijk ook niet bij. Typisch. Men leert uit zijn fouten. Ja, dat kan best zijn. Maar dat is toch wel vaak van toepassing op mij hoor…  Ach ja… De man van de krokodillen was ‘toevallig’ ook fotograaf, dus ik heb toch enkele afgedrukte foto’s kunnen krijgen van mezelf en de krokodil. Het is iets hé. (En die foto’s daar heb ik nu foto’s van getrokken, dus zie onder: foto met mezelf en de krokodil)
Zo alleen op uitstap. Eigenlijk wel leuk, vrienden zijn in Ghana ook gemakkelijk gemaakt, maar het is dan toch ook leuk om weer ‘thuis’ te komen. Te lang moet het niet duren.