School

Vandaag op school ben ik er in geslaagd om eens een beetje onnozel te doen. (Dat moet hier stiekem hé, want leerkrachten zijn hier niet leuk en lief tegen leerlingen, tenzij eens een uitzondering.) Er was geen andere leerkracht in de buurt, dus ik kon mezelf eens zijn. :-) Ik heb ze toch maar aan het lachen gekregen hé... Ik was kei blij! Die kinderen zijn ook wel schattig hoor. Als ze hun oefeningen allemaal juist hebben maken ze letterlijk een sprongetje!

Daarstraks was ik aan het lesgeven, en ze waren oefeningen aan het maken. Sommigen hadden counters nodig (stokjes die ze gebruiken om te tellen) en ze wilden die van de grond gaan nemen, er lagen er een hele hoop... Dus ze waren even aan het babbelen. Mij niet gelaten. Maar komt er een leerkracht voorbij en die hoort dat en die komt in de klas en geeft een van die jongens kei hard slaag met de stok. Het was echt luid, dus ook heel pijnlijk. Die jongen begon natuurlijk te wenen, die wist niet wat er gebeurde. En omdat hij weende, kreeg hij nog meer slaag. Ik heb eens heel vies gekeken naar die meester. Maar die zal er wel vanuit gaan dat ik vies keek omdat die jongen 'stout' was. Daarna kon die zich niet meer concentreren op zijn oefeningen natuurlijk. Ik wou hem troosten, maar Juliana (een collega) zat mee in de klas en lief zijn wordt gewoon niet gedaan, dus ik dierf niet. Maar dan was die (weeral) in slaap gesukkeld en dan ben ik toch snel even rap die jongen gaan troosten. Ik was zo blij dat die al zijn oefeningen juist had!! Want dat maakt hem blij en hopelijk een beetje minder verdrietig... Ik word daar toch kwaad van hoor. En andere leerkrachten vinden dat altijd grappig als een collega kinderen slaat. Ik snap dat niet... Echt niet... Het is toch moeilijk om zo vrienden te maken. Iedereen wilt hier vrienden zijn (wie zijn vriendenkring wil uitbreiden, Ghana is the place to be), maar ik kan moeilijk sympathie hebben voor volwassen die kinderen slaan met een stok voor niets meestal. Dus het is moeilijk om zo'n mensen als uw vrienden te beschouwen.

Maar ale, de kindjes zijn wel leuk. Als ze luisteren tenminste ;-)

Dit heb ik al geleerd in Ghana...

Wat heb ik hier al geleerd?

- Ik heb een zwakke maag en zwakke darmen
- Wiskunde is moeilijk, zeker in een taal die niet de moedertaal is voor zowel leerkracht als leerling
- De mentaliteit en het omgaan met elkaar is hier anders, ik kan me er niet echt in vinden
- Ik ben niet graag opvallend aanwezig en sta niet graag in de belangstelling (hier in Ghana onvermijdelijk als blanke)
- Ik heb graag de mensen die ik graag zie dicht bij mij
- Ik heb snel en veel last van heimwee
- Ik was heel gelukkig in België

Die dingen over mezelf wist ik eigenlijk allemaal al voor ik naar hier kwam. Waarom verhuis ik dan voor een half jaar naar een ander continent, weg van mijn leventje in België? Ah ja, sé, ik had weer eens een idee. Ik vond dat ik dit moest doen dus ik zou dit doen, ook al wist ik dat het moeilijk zou zijn. Ik maak het mij graag moeilijk misschien? Ik wou dit doen en ik zal het ook gedaan hebben. Opgeven, daar ben ik te koppig voor. Ik doe dit dan ook voor een stuk juist omdat ik veel heimwee heb en ik wil dat overwinnen. Ik ben gaan klimmen terwijl ik altijd veel hoogtevrees heb gehad. Dat heb ik ook al een groot deel overwonnen nu.
Ik ben wel al een week ziek en ik slaap daardoor bijna niet. Dus ik voel me gewoon eventjes niet zo best. En dan lijkt alles veel erger te zijn dan dat het is. Want het is hier best tof hoor! :-)

PAGA

Vrijdag ben ik met mezelf vertrokken op een toeristisch tripje naar Paga. Met de trotro en de taxi er naartoe. Zo’n trotro is toch de moeite hoor. Hoe krijg ik zoveel mogelijk mensen in een busje/auto? En hoelang kan ik mijn voertuig gebruiken voor het echt helemaal uit elkaar valt? Het is duidelijk dat ze hier niet zo’n strenge controle hebben als bij ons .
Wat heb ik in Paga gezien? Krokodillen: de bedoeling is dat je een kip koopt om aan de krokodil te geven en dan kan je de krokodil aanraken. Ik vond het toch maar griezelig hoor. Ge zou voor minder schrik hebben, ze vonden het nodig om met 8 gidsen met mij mee te gaan voor 1 krokodil. Na dat ik de staart had vastgehouden zeiden ze dat ik er op mocht gaan zitten, dat heb ik toch niet gedurfd . Daarna ben ik naar een slavenkamp geweest en naar de chief’s palace. Dus waar de chief woont. Er zijn toch nog veel Ghanezen die nog heel traditioneel wonen en veel gebruik maken van traditionele gewoontes. Zo worden er regelmatig honden/geiten/schapen/koeien geofferd. Die worden dan soms opgegeten, maar soms ook helemaal niet.
Mijn eerste ‘attractie’ waren de krokodillen. Ik had nog maar één foto getrokken, de krokodil was nog niet eens uit het water (als ik niet wist dat er een was, zou ik hem nog niet zien op de foto) en mijn batterij was plat. Ik was uiteraard vergeten mijn fototoestel op te laden en de lader had ik natuurlijk ook niet bij. Typisch. Men leert uit zijn fouten. Ja, dat kan best zijn. Maar dat is toch wel vaak van toepassing op mij hoor…  Ach ja… De man van de krokodillen was ‘toevallig’ ook fotograaf, dus ik heb toch enkele afgedrukte foto’s kunnen krijgen van mezelf en de krokodil. Het is iets hé. (En die foto’s daar heb ik nu foto’s van getrokken, dus zie onder: foto met mezelf en de krokodil)
Zo alleen op uitstap. Eigenlijk wel leuk, vrienden zijn in Ghana ook gemakkelijk gemaakt, maar het is dan toch ook leuk om weer ‘thuis’ te komen. Te lang moet het niet duren.

Fiets kapot?

De achterband van mijn fiets was alweer kapot. Vorige keer hebben ze mijn binnenband vervangen, want die hadden ze blijkbaar al heel vaak geplakt, dus een nieuwe was een betere optie. Nu een week later was hij weer kapot. Dus ik wou het laten maken. Op elke hoek van de straat heb je hier een fietsenmaker, dus dat valt mee. De eerste die ik tegenkwam was nu toevallig dicht. Ik zou dus te laat zijn op school. Ik wandel naar de volgende. Die zegt dat hij hem zal oppompen en de als het de dag erna nog was, zou hij hem plakken. Maar 5 meter verder was hij alweer zo plat als iets. Dus bij de volgende fietsenmaker, vraag ik om de band te plakken en om ineens na te kijken of er misschien iets scherp zit in de buitenband. De buitenband bleek eigenlijk ook heel versleten te zijn, dus ik moest een nieuwe kopen. Algoed zijn er ook overal fietsenwinkels. De fietsenmakers zelf hebben geen gerief om te vervangen. Dat gaan ze dan snel kopen of ze vragen om dat even te gaan kopen. Na een half uurtje was mijn fiets weer in orde. Ik was wel te laat voor school. En plots kwam ik onderweg allemaal collega’s tegen seg. Als ik op tijd ben, kom ik nooit iemand tegen, maar als je een half uur of meer te laat bent, dan kom je zo al wel eens wat andere leerkrachten tegen .
Dat vind ik wel het leuke aan Ghana. Ze hebben hier misschien heel weinig en hebben maar weinig nodig, maar wat ze nodig hebben vind je overal: mensen die fietsen, brommers en auto’s herstellen, eten en drinken, kleermakers, … Je moet nooit ver lopen om eender wat te vinden. Handig hoor!

Privacy?

Ik heb denk ik al weel eens iets gezegd over privacy. Vanmorgen werd nog eens heel duidelijk dat ik dat hier niet veel heb. Bij ons in België (toch alvast in Ekeren) noemen ze het toilet ook wel 'het gemak'. Dat wil dus zeggen, als je ergens op uw gemak zit, dan is het wel op het toilet. Maar in Ghana zit je op het toilet zelfs niet op uw gemak. Vanmorgen riep mama Olivia: "are you on the toilet?". Dus ik riep terug "yes!". En een seconde later komt ze gezellig binnengewandeld en begint ze poeder te strooien tegen de mieren. Ok, ze zei wel "sorry" toen ze binnenkwam... Het is toch wel ongelooflijk eigenlijk hé. Ik ben wel al heel de dag miervrij, ik zat dan ook in een wolk van anti-mierenpoeder op het toilet.

Zoek de fout!

Hieronder een foto van huiswerk dat de leerlingen in P2 hadden gekregen. Geen huiswerk dat ik had gegeven in ieder geval... Zoek de fout (in de opgave). Ofwel mis ik iets, ofwel klopt er iets niet...

Mieren mieren mieren

Buiten een hond hebben we in ons huis hier in Ghana ook honderdduizend kleine miertjes. Die zitten zowat overal. Mijn eerste kennismaking was wanneer ik de eerste keer mijn tanden wilde poetsen nadat ik de tandenborstel had laten liggen aan de lavabo. Die kruipen dan gezellig tussen de haartjes van uw tandenborstel. Een tweede confrontatie was toen ik smakelijk mijn eitje en mijn stuk brood aan het verorberen was. Na enkele happen zag ik dat het brood bomvol met miertjes zat. De zak was niet goed toe geweest... Dat is allemaal zo erg nog niet. Nu kijk ik altijd het brood na voor ik het in mijn mond steed en klop ik de miertjes uit mijn tandenborstel voor ik mijn tanden poets. Maar vandaag kwam ik thuis van school en ik wilde iets uit mijn reiszak nemen om aan te doen (een kast heb ik niet, maar tot hiertoe geen probleem). En ineens zag ik dat een deel van mijn kleren zwart zag van de miertjes. Ok, mijn zak staat tegen de muur waar blijkbaar een gat in is en onder het raam waar spleten in zijn. Maar daarvoor hadden de mieren hun weg nog niet gevonden naar mijn kleren. Ik begrijp het ook niet, er zit niets van eten ofzo in die zak. Een keer had ik mijn koekjes iets open laten staan en had ik ook mieren in mijn kamer. Maar nu steek ik dat in een zakje goed toe en zie ik geen mieren meer. Ale, tot vandaag. Kon ik al mijn kleren uitkloppen. En dan nog zaten er achteraf nog wel ergens een paar mieren tussen. Nu heb ik het wel even gehad met die mieren hoor... Sebiet zit er een in mijn onderbroek, dat wil ik toch liever vermijden. Nu heeft Nima wel wat poeder gestrooid daar aan de rand van de muur en in mijn zak... Maar daarmee zal het wel niet opgelost zijn. Op dit moment mis ik thuis nog net een beetje meer dan anders. Ik hoor wel meer rare geluiden in mijn kamer (dat zijn dan gekko's ofzo), maar die mieren. Jakkie...